‘Die walgelijke hitte, dat vocht.’

Ze woont al een jaar of tien in Lombok, maar feitelijk haalt ze een deel van haar inspiratie van een eiland verderop, in een Balinees dorpje. ‘Die dagelijkse rituelen fascineren me, het maken van gebedsmandjes, bij het bereiden van de maaltijd of als een kind voor het eerst z’n voeten op de aarde zet. Want in wezen is het maken van een installatie zoals ik dat doe ook een ritueel.’

Begonnen als kraakpand is Kade Ateliers in vijftien jaar uitgegroeid tot een onafhankelijk kunstcentrum dat ieder seizoen circa tien cursussen organiseert voor jong en oud, voor starters en gevorderden. En dat zonder structurele subsidie, ‘want daar zijn we te eigenwijs voor,’ aldus Dorine Sneep, als coördinator werkzaam bij de Kade Ateliers en daarnaast beeldend kunstenaar.
Zelf raakte ze bij Kade Ateliers verzeild na haar studie aan de Utrechtse Hogeschool voor de Kunsten. ‘We boden een kindercursus aan en dat bleek een gat in markt, al komen de deelnemende kinderen meer uit Oog en Al dan uit Lombok.’
Toch is Lombok wel degelijk een wijk met artistiek potentieel, zo bleek vorig jaar december bij de Kunstweekend in Lombok. Dorine Sneep: ‘In Lombok blijken bijvoorbeeld sowieso al tien fotografen te wonen.’
Zelf exposeerde ze tijdens dat weekend samen met andere docenten van Kade Ateliers op een zolder in de J.P Coenstraat, met als gemeenschappelijk thema De Reis. ‘Dat is geweldig om te doen, een bepaalde ruimte helemaal zelf inrichten.’ In dit geval maakte ze gebruik van bestaande glazen voorwerpen, ‘Een groot gedeelte van mijn werk bestaat gewoon uit shoppen, de stad in en winkelen. Bij een tuincentrum of desnoods bij de Xenos, als de vorm en het materiaal me maar aanspreken. Zodoende heb ik thuis dozen vol spullen die ik zonodig kan gebruiken.’

Foto: Cees Verhoeven

Gele kokosnoot | In de familie Sneep doet het verhaal de ronde dat Johannes Vermeer een verre voorvader zou zijn. Zeker is in ieder geval dat Dorine’s moeder ook de kunstacademie heeft doorlopen, zij schildert vooral portretten. ‘We maken wel heel andere dingen, maar we putten wel uit dezelfde bron. En we kunnen elkaar daardoor ook door impasses heen helpen.’
Ondertussen trekt Azië steeds nadrukkelijker. ‘Ik probeer daar iedere zomer een maand heen te gaan en dat is nu al drie jaar achtereen gelukt. Daar zijn bepaalde plekken, als ik daar eenmaal neerstrijk wil ik niet meer weg. Zo is er op Bali een dorpje waarvan de naam Gele Kokosnoot betekent. Alles wat daar gebeurt is zo klein, zo comfortabel. De tropen vind ik sowieso heerlijk: die walgelijke hitte, dat vocht. En dan al die rituelen, in voorstellingen, in tempels, de offers, daar heb ik iets mee. Het leven van Hindoes is een en al ritueel, dat is volkomen verweven met het dagelijks leven en daardoor is het ook helemaal niet zweverig.’
Eigen rituelen? ‘Wat heel erg verbonden is met mijn werk, is dat ik bepaalde dingetjes, bepaalde materialen, met me mee moet dragen. Die neem ik dan van m’n atelier in m’n tas mee naar huis en omgekeerd. Dat is een soort liefde voor die voorwerpen, ik wil ze niet in de steek laten.’

Combinatie | Maar voorlopig blijft het nog wel even Lombok, mede omdat de combinatie van een betaalde baan en het kunstenaarschap goed bevalt. ‘Mijn werk is ook niet zo verkoopbaar, je legt zo’n installatie niet zomaar in je kamer. Werk verkopen zegt me trouwens ook niet zo heel veel, maar ik wil het wel af en toe laten zien.’
De renovatie van Lombok bezorgt haar overigens gemengde gevoelens. ‘Voor zelfstandige kunstenaars zoals vormgevers is het prettig dat je straatje er wat representatiever uitziet. Maar zeker de laatste tijd is er veel meer criminaliteit. Misschien omdat er meer te halen valt.’

Bureau Movement | Chris Bos | 13-03-02