‘Ben je weer met die olde bende in de weer?’

‘Het is niet de bedoeling dat iederéén het mooi vindt, dan ben je middelmatig bezig. Het is goed als de één het prachtig vindt en de ander er van walgt.’ Wim Sontrop bouwt kasten van sloophout, die er ook uitzien als kasten van sloophout: soms zitten de flarden behang er nog aan. Buurtbewoners en galeriehouders zien wel brood in zijn rachelkasten, maar de mannen van Moes houden toch meer van keurig geschaafde meubels.

Geboren en getogen in de Lange Nieuwstraat streek Wim Sontrop een jaar of tien geleden in Lombok neer. ‘Toen was het nog een wijk voor mindere mensen. Nu gaat het precies de andere kant op.’
Hij begon als schilder en klusjesman, en liet als zodanig al regelmatig zijn oog vallen op de inhoud van containers. En van lieverlee ontwaakte de kunstenaar in hem. ‘Ja hoe gaat dat, het leven is een stroom, je stapt op en daar ga je in mee.’ Voor de Meubelvakschool was hij toen al te oud. ‘Maar ik heb allerlei timmercursussen gevolgd in de Stadswerkplaats aan de Paarlstraat in Oudwijk. Je moet toch een beetje ondergrond hebben.’

Zon en maan | Incidenteel maakt Wim ook andere meubels, vooral in opdracht. Een tafel bijvoorbeeld, met poten van raamkozijnen. De sleuven voor de contragewichten van een schuifraam zijn nog duidelijk zichtbaar. ‘Mijn werk wordt steeds ruiger. Vroeger haalde ik het behang van de tengels af, en haalde ik vaker ergens eens schaaf over. Dat wordt steeds minder. Ik vind het leuk als je de vroegere functie van dat hout nog kan zien. Stucresten, metselspecie, roestvlekken van spijkers.’
Zijn meubels komen zonder duidelijk ontwerp tot stand. ‘Ik sta met een plank in m’n handen, en opeens zie ik wat het moet worden. Dan zoek ik er nog wat bij en dat is het dan.’
Die werkwijze maakt iedere kast uniek. ‘Ik bouw natuurlijk wel in dezelfde sfeer, maar nooit hetzelfde, dat boeit me niet.’

Recent is hij gegrepen door het principe van de “doorzonkast”, met een voor- en achterdeur. ‘Bijvoorbeeld de “Luna e sole”, en dat is Italiaans voor zon en maan. Je kan hem eerst een tijdje met de zonkant naar voren zetten en hem na verloop van tijd omdraaien. Of je zet hem midden in de kamer, nog mooier.’

Euforisch | De originele Wim Sontrop kasten vinden hun weg niet alleen naar Lombok, maar ook naar de rest van Nederland. Ze zijn bijvoorbeeld ook te koop in galerie K aan de Paleisstraat in Amsterdam.
Met de timmerlui van de renovatieprojecten heeft hij een nuttig contact opgebouwd. ‘Ze houden dingen voor me apart, zodat ze niet de container in gaan. Maar van wat ik maak moeten ze niet veel hebben. “Dat zou ik nog niet bij mij in de schúúr willen zetten,” zeggen ze dan.’

Maar is hij zelf nu meer kunstenaar of ambachtsman? ‘Dat ligt eraan in welke euforische toestand ik verkeer. Vaak heb ik een kast in m’n hoofd al af en dan voel ik me kunstenaar. Maar als ik hem in elkaar moet zetten, ben ik meer ambachtsman. Want die kast moet natuurlijk wel overeind blijven staan. Ondertussen hoop je natuurlijk wel dat je als kunstenaar erkend wordt, maar anderzijds: als ik dit bestaan tot het einde der dagen kan volhouden, zal ik een tevreden mens zijn.’

Meer Sontropkasten zien? Kijk op www.wimsontropkasten.nl.

Bureau Movement | Chris Bos | 5-11-02