‘Het is eigenlijk gewoon een dorp.’

Wat is het geheim van de Van Diemenstraat? Wat maakt dat wie er eenmaal verzeild is geraakt, er voorlopig niet meer weg wil? Hieronder het relaas van vier (ex)-studenten, die er jarenlang een kamer huurden. Drie van hen hebben inmiddels een huis gekocht in diezelfde Van Diemenstraat, de vierde is nog naarstig op zoek.

‘De wind waaide door het huis en als de benedenbuurvrouw rookte kon je dat boven ruiken,’ aldus Rutger Quispel. ‘Maar de huren waren dan ook navenant. En dat was voor ons als studenten cq. net afgestudeerden natuurlijk wel erg aantrekkelijk.’ Heleen van der Hoeven: ‘Het was wel oud en verrot, maar verder een heel leuk huisje.’
Maar toen kwam de renovatie. En de huisbaas wilde het pand na de verbouwing toch wel erg graag leeg opleveren, om zo een leuke prijs te maken voor z’n bezit. Heleen: ‘Dus op een avond kwam er een aantal heren op bezoek met de indringende boodschap dat we binnen afzienbare tijd moesten vertrekken.’ Rutger: ‘Dat waren de geldschieters van de toenmalige huisbaas, die vertelden dat ze met huurrecht niet zo bar veel te maken hadden en dat ze wel vaker met dat bijltje hadden gehakt.’ Heleen: ‘We hadden van tevoren afgesproken dat we ons niet zouden laten intimideren. Maar dat gebeurde natuurlijk toch.’

Kopie | Voor de gestelde termijn was verstreken gingen Rutger en Heleen op zoek naar een huis. Rutger: ‘Ik had toen wel lang genoeg op kamers gewoond.’ De eerste keus werd een pand in de Abel Tasmanstraat, maar de makelaar vond dat geen goed plan. Rutger: ‘En terecht. Toen ik er laatst langs kwam zag ik dat alleen de voorgevel nog overeind staat. De rest hebben ze allemaal weg moeten breken.’

Inmiddels was Van Diemenstraat 30 bis in de verkoop, een kopie van 20 bis. Rutger: ‘Dat was door Moes al van buiten helemaal opgeknapt. We hebben het gekocht en binnen nog zes weken hard geklust, zodat we erin konden. Nu rest er alleen wat schilderwerk.’
Toen waren er nog maar twee, onder wie Cristel Moonen. ‘Ik kon wel samen met het andere meisje dat er nog woonde dwars gaan liggen tegenover de huisbaas, maar anderzijds wilde ik ook best een benedenwoning kopen. En waarom dan niet nummer 20, dat van diezelfde huisbaas was? Dus ben ik met hem gaan onderhandelen en uiteindelijk is dat goed afgelopen. Hij heeft het gerenoveerd en daarna heb ik het van hem gekocht.’

Dorp in de stad | Maar waarom dan toch die Van Diemenstraat? Cristel: ‘Ik ben net een weekend in het zuiden geweest en als ik dan hier de straat in kom denk ik echt: ik kom thuis! Je merkt gewoon dat de buurt bezig is om er met z’n allen iets van te maken. Voor mij is dit ook niet zozeer de grote stad, maar meer een dorp in de grote stad.’
Rutger: ‘Vergeleken met Den Haag waar ik ook gewoond heb, is het hier veel persoonlijker.’ Heleen: ‘Of neem Wittevrouwen, dat is gewoon een beetje saai.’ Rutger: ‘Daar wonen veel yuppen die ’s ochtend hun lease auto volladen en pas ’s avonds weer thuiskomen. Dat is hier nog niet zo.’

Bureau Movement | Chris Bos | 19-6-02